تو کهکشان بودی و من یک سیاره.... تو آسمون بودی و من یک ستاره.... تو دریا بودی و من یک قطره.... تو گلستان بودی و من یک شاخه...

و  هیچکس ندانست که چرا در آن سیاره ی بی ستاره،شاخه گل تشنه ماند؟!!

 تذکر: در این دوره زمونه نباید زیاد جدی گرفت...

حسین 

روزی روزگاری دو دوست به نامهای عقل و احساس وجود داشتند. با هم عهد بستند که مسیر خود را تا انتها، همراه هم ادامه دهند. مسیری که پر از پستی ها و بلندی ها بود، همراه با خاطراتی تلخ و شیرین. نام آن مسیر زندگی بود.

مسیر آنها از ابتدا خطی مستقیم بود. در طول راه دوست دیگری پیدا کردند، که به آنها ملحق شد... دوستی ناشناخته که خودش را عشق معرفی کرده بود.

پس از مدت زمانی مسیر به سه راه تقسیم شد. یک راه سمت راست، یک راه سمت چپ و راه دیگر، همان راه مستقیم که در امتداد راه اصلی بود. دو دوست اول یعنی عقل و احساس بر سر انتخاب راه، اختلاف پیدا کردند و تصمیم گرفتند از یکدیگر جدا شوند. عقل راه سمت راست و احساس راه سمت چپ را در پیش گرفت و دوست سوم تک و تنها بر سر سه راهی باقی ماند.

مدتها گذشت.... آن دو پشیمان و آزرده پیش دوست خود بازگشتند و دریافتند که جز با یکدیگر، نمیتوانند مسیر را ادامه دهند. پس تصمیم گرفتند هر سه با هم راه مستقیم را در پیش گیرند و تا انتهای سفر همدیگر را تنها نگذارند...

         بله زندگی بدون همراهی این سه دوست پوچ و بی ارزش خواهد بود و زیباتر آنست که       صمیمیت بین آنها، هر چه بیشتر شود.

 حسین

اگر دبیر ریاضی بودم،ثابت میکردم که چگونه شعاع نگاهت، از مرکز قلبم میگذرد

اگر دبیر شیمی بودم، نام تو را در قلبم پخش میکردم، تا محلول به محبت تبدیل شود

اگر دبیر دینی بودم، میدونستم بد و خوب تو را میپرستم

اگر دبیر جغرافی بودم، میدونستم که خوش آب و هواترین منطقه، آغوش گرم توست

و اگر دبیر زبان بودم، به زبان بی زبانی میگفتم:  i love you           

خیلی دلم گرفته بود... سنگینی اشک را روی گونه هام احساس میکردم.برای لحظه ای چشمانم را روی هم گذاشتم...خود را در باغ غفلت یافتم. درخت را دیدم،بهش گفتم خیلی دلم گرفته...در جواب بهم گفت: مگه دل وجود داره؟!

نا امید از باغ بیرون آمدم،کمی جلوتر که رفتم، تابلوی ((به سمت بوستان معرفت)) را دیدم. کمی خوشحال و امیدوار شدم... به داخل بوستان رفتم، پروانه را دیدم که با لبخند به استقبالم آمد... غم را توی چهره ی من تشخیص داده بود. از حالم پرسید. بهش گفتم که دلتنگم... گفت:نگران نباش، تو را با خودم به گلستان عشق خواهم برد. به نزدیک گلستان که رسیدیم، نور عجیبی از داخل آن به چشم میخورد.

وارد شدیم... در حین قدم زدن چشمم به گل یاس افتاد. آرام آرام اشک میریخت. هر قطره ی آن روشنایی و پاکی خاصی داشت. عجیب و دلنشین بود. توجهی نکردم.ازش پرسیدم،وقتی دلت میگیره چیکار میکنی؟ در جواب بهم گفت: از سر تسلیم، لحظاتی را در درگاه خدای خود اشک میریزم.

گل یاس هم دلش گرفته بود... 

حسین

خدایا...!

          کمکم کن که در بینایی، همچون کودکی نابینا باشم.

          کمکم کن که در پاکی، همچون آب گل آلود رودخانه ای باشم.

          کمکم کن که در طراوت، همچون یاسی پژمرده باشم.

          کمکم کن که در آزادی و آزادگی، همچون پرنده ای اسیر باشم.

          کمکم کن که در عشق، همچون مجنون عاقلی باشم.

                                                                                         کمکم کن...

حسین

خواستم با یک نگاه عاشقت شوم، چشمانم از برق نگاهت کور شد...

خواستم با یک غزل برایت از عشق سخن بگویم، دهانم از زیبایی رخسارت بسته ماند...

خواستم با یک اشاره در آسمان عشق تو پرواز کنم، بالهایم از تجلی آتش عشقت سوخت...

خواستم با یک قدم خود را در قلب تو جای دهم، بی حرکت ماندم و با خود گفتم، عشق را میتوان از نگاهت نیز فهمید...

…توي قلب..!

و 3 ساعت خواهش و 2 ساعت التماس كردم…

شب شد…

خورشيد رفت…

آفتابگردان سرش را پائين انداخت…